سرطان چیست؟
سرطان (نئوپلاسم) بیماری است که در آن برخی از سلول‌های بدن به طور غیرقابل کنترلی رشد می‌کنند و به سایر قسمت‌های بدن سرایت می‌کنند. این بیماری تقریباً در هر نقطه از بدن انسان که از تریلیون‌ها سلول تشکیل شده است، می‌تواند شروع شود. فرآیند گسترش یافتن به سایر اندام‌ها متاستاز نامیده میشود و عامل اصلی مرگ ناشی از سرطان است. نئوپلاسم و تومور بدخیم، نام‌های دیگر رایج سرطان هستند.
این بیماری دومین عامل اصلی مرگ و میر در جهان است که حدود 9.6 میلیون مرگ را در سال 2018 به خود اختصاص داده است. اما امروزه، نرخ بقای بسیاری از انواع نئوپلاسم به لطف پیشرفت در غربالگری، درمان و پیشگیری در حال بهبود است.
سرطان ریه، پروستات، کولورکتال، معده و کبد شایع ترین انواع سرطان در مردان هستند. همچنین سرطان سینه، کولورکتال، ریه، دهانه رحم و تیروئید شایع ترین در میان زنان است.
تومور چیست؟
تومور یک توده است. برخی از توده‌ها سرطانی هستند، اما بسیاری از آنها سرطانی نیستند.
- توده‌هایی که سرطانی نیستند خوش خیم نامیده می‌شوند
- توده‌هایی که سرطانی هستند، بدخیم نامیده می‌شوند
تومورهای بدخیم میتوانند به سایر قسمت های بدن سرایت کنند اما تومورهای خوش خیم اینطور نیستند. سلول‌های سرطانی میتوانند از محلی که نئوپلاسم شروع شده است جدا شوند و به قسمت‌های دیگر بدن بروند. سپس در غدد لنفاوی یا سایر اندام‌های بدن قرار بگیرند و باعث ایجاد مشکلاتی در عملکرد طبیعی بدن شوند.
تفاوت بین سلول‌های طبیعی و سلول‌های سرطانی
سلول های سرطانی از بسیاری جهات با سلول های طبیعی تفاوت دارند که عبارت اند از:
- سلول‌های سرطانی به طور غیرقابل کنترلی رشد می‌کنند.
- سلول های سرطانی سیستم ایمنی را فریب می‌دهند تا به آنها کمک کنند زنده بمانند و رشد کنند.
- سلول های سرطانی به نواحی مجاور حمله کرده و به سایر نواحی بدن سرایت می‌کند.
- سلول های سرطانی به طور غیرقابل کنترلی تکثیر می‌شوند، اما سلول های طبیعی به صورت کنترل شده تقسیم و تکثیر می‌شوند.
- سلول های طبیعی برای مردن (آپوپتوز) برنامه ریزی شده‌اند اما سلول های سرطانی این جهات را نادیده می‌گیرند.
- تغییرات متعددی را در کروموزوم‌های خود انباشته می‌کنند، مانند تکرار و حذف قسمت‌های کروموزوم. تعداد کروموزوم های برخی از سلول های سرطانی دو برابر طبیعی است.
انواع سرطان
انواع بسیار زیادی از سرطان وجود دارد که معمولاً بر اساس اندام‌ها یا بافت‌هایی که سرطان‌ها در آنجا شکل می‌گیرند نامگذاری می‌شوند. به عنوان مثال، سرطان ریه از ریه شروع میشود و سرطان مغز از مغز شروع میشود. همچنین ممکن است سرطان‌ها با نوع سلولی که آنها را تشکیل داده‌اند توصیف شوند، مانند یک سلول اپیتلیال یا یک سلول سنگفرشی.
در اینجا چند دسته از سرطان‌ها وجود دارد که در انواع خاصی از سلول‌ها شروع می‌شوند:
کارسینوما
کارسینوم شایع ترین نوع سرطان است. آنها توسط سلول های اپیتلیال تشکیل می‌شوند که سلول‌هایی هستند که سطوح داخلی و خارجی بدن را می‌پوشانند. انواع بسیاری از سلول‌های اپیتلیال وجود دارد که در زیر میکروسکوپ اغلب شکل ستون مانندی دارند.
کارسینوم‌هایی که در انواع مختلف سلول های اپیتلیال شروع می‌شوند نام های خاصی دارند:
- آدنوکارسینوم در سلول های اپیتلیال که مایعات یا مخاط تولید می‌کنند تشکیل میشود. بافت‌های دارای این نوع سلول‌های اپیتلیال را گاهی بافت‌های غده‌ای می‌نامند. اکثر سرطان‌های سینه، روده بزرگ و پروستات، آدنوکارسینوم هستند.
- کارسینوم سلول بازال در لایه پایینی یا پایه اپیدرم، که لایه بیرونی پوست فرد است، شروع میشود.
- کارسینوم سلول سنگفرشی که در سلول‌های سنگفرشی شکل می‌گیرد که سلول‌های اپیتلیال هستند که درست زیر سطح خارجی پوست قرار دارند. سلول‌های سنگفرشی بسیاری از اندام‌های دیگر از جمله معده، روده، ریه‌ها، مثانه و کلیه‌ها را نیز پوشانده‌اند. کارسینوم سلول سنگفرشی گاهی اوقات کارسینوم اپیدرموئید نیز نامیده میشود.
- کارسینوم سلول انتقالی در نوعی بافت اپیتلیال به نام اپیتلیوم انتقالی یا اوروتلیوم تشکیل میشود. این بافت که از لایه‌های زیادی از سلول‌های اپیتلیال تشکیل شده است که میتوانند بزرگ‌تر و کوچک‌تر شوند. اینها در پوشش‌های مثانه، حالب‌ها و بخشی از کلیه‌ها (لگنچه کلیه) و چند عضو دیگر یافت می‌شوند. برخی از سرطان‌های مثانه، حالب و کلیه، از نوع کارسینوم سلول انتقالی هستند.
سارکوما
سارکوم‌ها سرطان‌هایی هستند که در استخوان و بافت‌های نرم از جمله ماهیچه، چربی، رگ‌های خونی، رگ‌های لنفاوی و بافت فیبری تشکیل می‌شوند.
استئوسارکوم شایع ترین سرطان استخوان است. شایع ترین انواع سارکوم بافت نرم لیومیوسارکوم، سارکوم کاپوزی، هیستیوسیتوم فیبری بدخیم، لیپوسارکوم و درماتوفیبروسارکوم پروتوبرانس می‌باشند.
لوسمیا
سرطان‌هایی که در بافت خون ساز مغز استخوان شروع می‌شوند، لوسمی‌نامیده می‌شوند. این سرطان‌ها تومورهای جامد را تشکیل نمی‌دهند. در عوض، تعداد زیادی گلبول سفید غیرطبیعی در خون و مغز استخوان جمع می‌شوند و سلول‌های طبیعی خون را از بین می‌برند. سطح پایین سلول‌های خونی طبیعی می‌تواند اکسیژن رسانی به بافت‌های بدن، کنترل خونریزی یا مبارزه با عفونت‌ها را سخت‌تر کند.
چهار نوع شایع لوسمی وجود دارد که بر اساس سرعت بدتر شدن بیماری (حاد یا مزمن) و نوع سلول خونی که سرطان در آن شروع میشود (لنفوبلاستیک یا میلوئید) گروه بندی می‌شوند. انواع حاد لوسمی‌سریع رشد می‌کنند و اشکال مزمن کندتر رشد می‌کنند.
لنفوم
لنفوم سرطانی است که در لنفوسیت‌ها (سلول های T یا سلول های B) شروع میشود. اینها گلبول‌های سفید خونی هستند که با بیماری مبارزه می‌کنند و بخشی از سیستم ایمنی بدن هستند. در لنفوم، لنفوسیت های غیر طبیعی در غدد لنفاوی و عروق لنفاوی و همچنین در سایر اندام های بدن جمع می‌شوند.
دو نوع اصلی لنفوم وجود دارد:
- لنفوم هوچکین. افراد مبتلا به این بیماری دارای لنفوسیت‌های غیرطبیعی هستند که سلول‌های رید استرنبرگ نامیده می‌شوند. این سلول‌ها معمولا از سلول های B تشکیل می‌شوند.
- لنفوم غیر هوچکین. این گروه بزرگی از سرطان‌ها است که از لنفوسیت ها شروع میشود. سرطان‌ها میتوانند به سرعت یا آهسته رشد کنند و میتوانند از سلول های B یا سلول های T تشکیل شوند.
مولتیپل میلوما
مولتیپل میلوم در سلول‌های پلاسما، نوع دیگری از سلول های ایمنی شروع میشود. سلول‌های پلاسما غیر طبیعی که سلول‌های میلوما نامیده می‌شوند، در مغز استخوان انباشته می‌شوند و تومورهایی را در استخوان‌ها در سراسر بدن تشکیل می‌دهند. این بیماری را را میلوم پلاسما سل و بیماری کاهلر نیز می‌نامند.
ملانوما
ملانوما در سلول‌هایی که به ملانوسیت تبدیل می‌شوند، شروع میشود که ملانین (رنگدانه‌ای که به پوست رنگ می‌دهد) می‌سازند. بیشتر ملانوم‌ها روی پوست ایجاد می‌شوند، اما ملانوم می‌تواند در سایر بافت های رنگدانه مانند چشم نیز ایجاد شود.
تومورهای مغز و نخاع
تومورهای مغز و نخاع انواع مختلفی دارند. این تومورها بر اساس نوع سلولی که در آن تشکیل شده‌اند و محل تشکیل تومور برای اولین بار در سیستم عصبی مرکزی نامگذاری می‌شوند. تومورهای مغزی میتوانند خوش خیم یا بدخیم باشند.
علائم سرطان
علائم و نشانه‌های ناشی از سرطان، با قسمتی از بدن که تحت تاثیر قرار گرفته است، مرتبط است. برخی از علائم و نشانه‌های عمومی مرتبط با سرطان عبارتند از:
- خستگی مزمن
- توده یا ناحیه‌ای از ضخیم شدن که در زیر پوست احساس میشود
- کاهش یا افزایش وزن بدون دلیل
- مشکل در بلع
- تغییرات پوستی مانند زرد شدن، تیره شدن، قرمزی پوست، زخم هایی که بهبود نمی‌یابند و تغییر شکل و اندازه خال
- خونریزی یا کبودی بدون دلیل
- تغییر در عادات روده یا مثانه
- سوء هاضمه یا ناراحتی مداوم بعد از غذا خوردن
- تعریق شبانه و تب های مداوم بدون دلیل
- گرفتگی صدا
- سرفه مداوم یا مشکل در تنفس
- درد عضلانی یا مفصلی مداوم بدون دلیل
دلایل سرطان
سرطان در اثر تغییرات در DNA درون سلول‌ها ایجاد میشود. DNA درون یک سلول در تعداد زیادی ژن مجزا بسته بندی شده است که هر کدام شامل مجموعه‌ای از دستورالعمل‌ها هستند که به سلول میگویند چه وظایفی را انجام دهد و چگونه رشد و تقسیم شود. اشتباهات در دستورالعمل‌ها می‌تواند باعث شود که سلول عملکرد طبیعی خود را متوقف کند و به سلول سرطانی تبدیل شود.
محققان پزشکی تخمین می‌زنند که 5 تا 12 درصد از همه سرطان‌ها ناشی از جهش های ژنتیکی ارثی است که شما نمی‌توانید آنها را کنترل کنید.
بیشتر اوقات، نئوپلاسم به عنوان یک جهش ژنتیکی اکتسابی رخ می‌دهد. جهش های ژنتیکی اکتسابی در طول زندگی شما اتفاق می‌افتد. محققان پزشکی چندین عامل خطر را شناسایی کرده‌اند که احتمال ابتلا به سرطان را افزایش می‌دهند.
انواع ژن هایی که باعث سرطان می‌شوند
تغییرات ژنتیکی که به نئوپلاسم کمک می‌کنند، بر سه نوع اصلی ژن تأثیر می‌گذارند. پروتوآنکوژن ها، ژن‌های سرکوب کننده تومور و ژن‌های ترمیم DNA. این تغییرات گاهی اوقات «محرکان» سرطان نامیده می‌شوند.
پروتوآنکوژن ها در رشد و تقسیم سلولی طبیعی نقش دارند. با این حال، زمانی که این ژن‌ها به روش‌های خاصی تغییر می‌کنند یا فعال‌تر از حد طبیعی هستند، ممکن است به ژن‌های سرطان‌زا (یا انکوژن‌ها) تبدیل شوند.
ژن‌های سرکوبگر تومور نیز در کنترل رشد و تقسیم سلول نقش دارند. سلول‌هایی که تغییرات خاصی در ژن‌های سرکوب‌کننده تومور دارند ممکن است به شیوه‌ای کنترل نشده تقسیم شوند.
ژن های ترمیم DNA در تثبیت DNA آسیب دیده نقش دارند. سلول‌های دارای جهش در این ژن‌ها تمایل به ایجاد جهش‌های اضافی در ژن‌های دیگر و تغییرات در کروموزوم‌های خود، مانند تکرار و حذف قسمت‌های کروموزوم دارند. این جهش‌ها ممکن است باعث سرطانی شدن سلول‌ها شوند.
عوامل خطر سرطان
در حالی که پزشکان تصور می‌کنند چه چیزی ممکن است خطر ابتلا به این بیماری را افزایش دهد. اکثر سرطان‌ها در افرادی رخ می‌دهد که هیچ عامل خطر شناخته شده‌ای ندارند. با این حال، برخی از عواملی که خطر ابتلا به سرطان را افزایش می‌دهند عبارتند از:
سن
توسعه سرطان ممکن است چندین دهه طول بکشد. به همین دلیل است که اکثر افراد مبتلا به این بیماری 65 سال یا بالاتر هستند. این بیماری منحصراً یک بیماری بزرگسالان نیست و میتوان آنرا در هر سنی تشخیص داد.
عادات
برخی از انتخاب‌های سبک زندگی برای افزایش خطر ابتلا به سرطان شناخته شده است. عادت‌های زیر میتوانند به نئوپلاسم کمک کنند:
- سیگار کشیدن
- نوشیدن بیش از حد نوشیدنی
- قرار گرفتن بیش از حد در معرض نور خورشید
- آفتاب‌سوختگی‌های مکرر تاول‌زا
- چاق بودن
- داشتن رابطه جنسی ناایمن
شما می‌توانید این عادات را تغییر دهید تا خطر ابتلا به سرطان را کاهش دهید.
سابقه خانوادگی
تنها بخش کوچکی از سرطان‌ها به دلیل یک بیماری ارثی است. اگر نئوپلاسم در خانواده شما شایع است، این امکان وجود دارد که جهش‌ها از نسلی به نسل دیگر منتقل شوند. شما باید آزمایش ژنتیک بدهید تا ببینید آیا جهش‌هایی که به ارث برده‌اید ممکن است خطر ابتلا به برخی سرطان‌ها را افزایش دهد یا خیر. به خاطر داشته باشید که داشتن یک جهش ژنتیکی ارثی لزوماً به معنای ابتلا به سرطان نیست.
شرایط سلامتی
برخی از بیماری‌های مزمن مانند کولیت اولسراتیو، می‌تواند خطر ابتلا به برخی سرطان‌ها را به طور قابل توجهی افزایش دهد. در مورد عوامل خطر خود با پزشک صحبت کنید.
محیط
محیط اطراف شما ممکن است حاوی مواد شیمیایی مضری باشد که می‌تواند خطر ابتلا به این بیماری را افزایش دهد. حتی دود دست دوم و مواد شیمیایی موجود در خانه یا محل کار شما مانند آزبست و بنزن نیز با افزایش خطر ابتلا به سرطان نیز مرتبط هستند.
عوارض سرطان
سرطان و درمان آن می‌تواند عوارض متعددی ایجاد کند. این عوارض عبارتند از:
- درد. این می‌تواند ناشی از سرطان یا درمان سرطان باشد، اگرچه همه آنها دردناک نیستند. داروها و سایر رویکردها میتوانند به طور موثر دردهای مرتبط با نئوپلاسم را درمان کنند.
- خستگی. خستگی در افراد مبتلا به سرطان دلایل زیادی دارد، اما اغلب میتوان آن را مدیریت کرد. خستگی مرتبط با شیمی‌درمانی یا پرتودرمانی رایج است، اما معمولا موقتی است.
- دشواری در تنفس. نئوپلاسم یا درمان آن ممکن است باعث احساس تنگی نفس شود.
- حالت تهوع. برخی سرطان‌ها و درمان‌های آنها میتوانند باعث تهوع شوند. برخی از داروها و سایر درمان‌ها ممکن است به شما در پیشگیری یا کاهش حالت تهوع کمک کنند.
- اسهال یا یبوست. سرطان و درمان آن می‌تواند روده شما را تحت تاثیر قرار دهد و باعث اسهال یا یبوست شود.
- کاهش وزن. نئوپلاسم و درمان آن ممکن است باعث کاهش وزن شود. سرطان، غذا را از سلول های طبیعی میدزدد و آنها را از مواد مغذی محروم می‌کند.
- تغییرات شیمیایی در بدن شما. نئوپلاسم می‌تواند تعادل شیمیایی طبیعی بدن شما را به هم بزند و خطر عوارض جدی را افزایش دهد. علائم و نشانه‌های عدم تعادل شیمیایی ممکن است شامل تشنگی بیش از حد، تکرر ادرار، یبوست و گیجی باشد.
- مشکلات مغز و سیستم عصبی. سرطان می‌تواند به اعصاب مجاور فشار وارد کند و باعث درد و از دست دادن عملکرد یک قسمت از بدن شما شود. سرطانی که مغز را درگیر می‌کند، می‌تواند باعث سردرد و علائم و نشانه های سکته مغزی مانند ضعف در یک طرف بدن شود.
- واکنش های غیرمعمول سیستم ایمنی بدن به این بیماری. در برخی موارد، سیستم ایمنی بدن ممکن است با حمله به سلول های سالم به وجود سرطان واکنش نشان دهد. این واکنش‌های بسیار نادر که سندرم‌های پارانئوپلاستیک نامیده می‌شوند، میتوانند به علائم و نشانه‌های مختلفی مانند مشکل در راه رفتن و تشنج منجر شوند.
- سرطانی که گسترش مییابد. با پیشرفت سرطان، ممکن است به سایر قسمت های بدن گسترش یابد. محل انتشار آن به نوع آن بستگی دارد.
- سرطانی که برمیگردد. سرطانی که برمیگردد. بازماندگان سرطان در معرض خطر عود هستند. برخی از سرطان‌ها بیشتر از سایرین احتمال عود دارند. پزشک شما ممکن است پس از درمان برنامه مراقبتی را برای شما طراحی کند. این طرح ممکن است شامل اسکن‌ها و معاینات دوره‌ای در ماه‌ها و سال‌های پس از درمان شما برای بررسی عود باشد.
تشخیص سرطان
غربالگری نئوپلاسم
تشخیص سرطان در مراحل اولیه اغلب بهترین شانس را برای درمان فراهم می‌کند. با در نظر گرفتن این موضوع، با پزشک خود در مورد اینکه چه نوع غربالگری ممکن است برای شما مناسب باشد، صحبت کنید.
برای چند سرطان، مطالعات نشان می‌دهد که آزمایش‌های غربالگری میتوانند با تشخیص زودهنگام این بیماری جان انسان‌ها را نجات دهند. برای سایر سرطان‌ها، آزمایش‌های غربالگری فقط برای افراد با خطر افزایش یافته توصیه میشود.
بسیاری از سازمان‌های پزشکی، توصیه‌ها و دستورالعمل‌هایی را برای غربالگری سرطان دارند. پزشک دستورالعمل‌های مختلف را مرور می‌کند و بر اساس فاکتورهای خطر شما، بهترین راه را برای شما تعیین می‌کند.
تشخیص سرطان
پزشک شما ممکن است از یک یا چند روش زیر برای تشخیص سرطان استفاده کند:
معاینه بدنی
پزشک ممکن است مناطقی از بدن شما را برای توده هایی که ممکن است نشان دهنده سرطان باشد، آزمایش کند. در طول معاینه فیزیکی، پزشک شما ممکن است به دنبال ناهنجاری هایی مانند تغییر رنگ پوست یا بزرگ شدن اندام باشد که ممکن است نشان دهنده وجود نئوپلاسم باشد.
آزمایشات خون
آزمایش‌های آزمایشگاهی، ممکن است به پزشک شما کمک کند تا ناهنجاری‌های ناشی از سرطان را شناسایی کند. این آزمایش‌ها میتوانند شامل موارد زیر باشند:
- شمارش کامل خون (CBC)
- تومور مارکرها
- آزمایشات پروتئین خون
- آزمایش‌های سلول تومور در گردش
تست های تصویربرداری
آزمایش‌های تصویربرداری به پزشک شما اجازه می‌دهد تا استخوان‌ها و اندام‌های داخلی شما را به روشی غیرتهاجمی بررسی کند. تست های تصویربرداری مورد استفاده در تشخیص این بیماری ممکن است شامل موارد زیر باشند:
- توموگرافی کامپیوتری (CT)
- اشعه ایکس
- اسکن تست انتشار پوزیترون (PET)
- تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)
- ید متا یدوبنزیل گوانیدین (MIGB)
بیوپسی‌ها
در طول بیوپسی، پزشک نمونه ای از سلول‌ها را برای آزمایش در آزمایشگاه جمع آوری می‌کند. روش‌های مختلفی برای جمع آوری نمونه وجود دارد. اینکه کدام روش بیوپسی برای شما مناسب است به نوع سرطان و محل آن بستگی دارد. در بیشتر موارد، بیوپسی تنها راه برای تشخیص قطعی این بیماری است. انواع مختلف بیوپسی عبارتند از:
- بیوپسی سوزنی
- بیوپسی پوست
- بیوپسی مغز استخوان
- بیوپسی آندوسکوپی یا لاپاراسکوپی
- بیوپسی برش
- بیوپسی بعد از عمل
مراحل سرطان
هنگامی‌که نئوپلاسم تشخیص داده شد، پزشک برای تعیین میزان مرحله آن شما کار خواهد کرد. پزشک شما از مرحله سرطان برای تعیین گزینه‌های درمانی و شانس شما برای درمان استفاده می‌کند.
آزمایش‌ها و روش‌های مرحله‌بندی ممکن است شامل آزمایش‌های تصویربرداری، مانند اسکن استخوان یا اشعه ایکس، برای مشاهده اینکه آیا سرطان به سایر قسمت‌های بدن گسترش یافته است یا خیر، مورد استفاده قرار بگیرند.
مراحل نئوپلاسم با اعداد 0 تا 4 نشان داده می‌شوند که اغلب به صورت اعداد رومی0 تا IV نوشته می‌شوند. اعداد بالاتر نشان دهنده پیشرفته‌تر بودن این بیماری است. برای برخی از انواع سرطان، مرحله این بیماری با استفاده از حروف یا کلمات نشان داده میشود.
درمان سرطان
درمان سرطان به عوامل مختلفی مانند نوع و مرحله آن، سلامت عمومی و ترجیحات شما بستگی دارد. درمان‌های رایج این بیماری عبارتند از:
- عمل جراحی. تومورهای سرطانی که گسترش نیافته‌اند ممکن است با جراحی برداشته شوند. پزشک شما ممکن است درمانی را توصیه کند. این درمان ترکیبی از جراحی با شیمی‌درمانی یا پرتودرمانی برای کوچک کردن تومور قبل از جراحی یا کشتن سلول‌های سرطانی که ممکن است بعد از جراحی باقی بمانند، مورد استفاده قرار می‌گیرد.
- شیمی‌درمانی. شیمی‌درمانی یکی از رایج ترین درمان‌های سرطان است. در این روش از داروهای قوی برای از بین بردن سلول‌های سرطانی استفاده می‌کنند. شیمی‌درمانی ممکن است به صورت قرص یا داخل وریدی انجام شود.
- پرتو درمانی. پرتودرمانی از پرتوهای انرژی پرقدرت مانند اشعه ایکس و پروتون برای از بین بردن سلول‌های سرطانی استفاده می‌کند.
- پیوند مغز استخوان. پیوند مغز استخوان به عنوان پیوند سلول‌های بنیادی نیز نامیده میشود. این روش درمانی سلول‌های بنیادی آسیب دیده را با سلول‌های سالم جایگزین می‌کند. پیوند اتولوگ از ذخیره سلول‌های بنیادی سالم شما استفاده می‌کند و پیوند آلوژنیک از سلول‌های بنیادی اهدایی فرد دیگری استفاده می‌کند.
- درمان دارویی هدفمند. درمان دارویی هدفمند بر روی ناهنجاری‌های خاص در سلول‌های سرطانی تمرکز می‌کند که به آنها اجازه زنده ماندن می‌دهد.
- ایمونوتراپی. ایمونوتراپی به عنوان درمان بیولوژیکی نیز شناخته میشود که از سیستم ایمنی بدن شما برای مبارزه با سرطان استفاده می‌کند. نئوپلاسم می‌تواند در بدن شما زنده بماند زیرا سیستم ایمنی شما آن را تشخیص نمی‌دهد. ایمونوتراپی می‌تواند به سیستم ایمنی شما کمک کند تا سرطان را ببیند و به آن حمله کند.
- هورمون درمانی. برخی از انواع سرطان توسط هورمون‌های بدن شما تغذیه می‌شوند مانند هورمون تستوسترون که به سرطان پروستات کمک می‌کند. حذف این هورمون‌ها از بدن یا مسدودکردن اثرات آنها ممکن است باعث توقف رشد سلول‌های سرطانی شود.
عوارض جانبی درمان سرطان چیست؟
پزشکان برای متعادل کردن درمان تلاش می‌کنند تا سرطان را بدون عوارض جانبی مضر یا ماندگار از بین ببرند. با این حال، تمام درمان‌های آن دارای عوارض جانبی هستند. برخی از درمان‌ها عوارض جانبی ایجاد می‌کنند که تا سال ها پس از اتمام درمان باقی می‌مانند. بسیاری از افراد از مراقبت های تسکینی بهره مند می‌شوند که علائم سرطان و عوارض جانبی درمان را کاهش می‌دهد. شایع ترین عوارض جانبی درمان نئوپلاسم عبارتند از:
- کم خونی
- درد
- تهوع و استفراغ
- خستگی
جلوگیری از ابتلا به سرطان
بین 30 تا 50 درصد از مرگ و میرهای ناشی از سرطان را میتوان با اصلاح یا اجتناب از عوامل خطر کلیدی و اجرای استراتژی‌های پیشگیری مبتنی بر شواهد موجود، پیشگیری کرد. بار این بیماری را میتوان از طریق تشخیص زودهنگام آن و مدیریت بیماران مبتلا به آنرا نیز کاهش داد. اصلاح یا اجتناب از عوامل خطر کلیدی زیر می‌تواند به پیشگیری از سرطان کمک کند:
- از مصرف تنباکو و سیگار اجتناب کنید
- از قرار گرفتن بیش از حد در معرض نور خورشید خودداری کنید
- مراقبت‌های پزشکی منظم را دریافت کنید
- رژیم غذایی سالم همراه با میوه و سبزیجات فراوان داشته باشید
- به طور منظم ورزش کنید
- رابطه جنسی ایمن را انجام دهید
- وزن سالم را حفظ کنید
- محدود کردن مصرف الکل
- برنامه ریزی برای معاینات غربالگری سرطان
- واکسینه شدن در برابر هپاتیت B و ویروس پاپیلومای انسانی (HPV)
- از آلودگی هوای شهری و دود داخلی ناشی از استفاده خانگی از سوخت جامد جلوگیری کنید
- معرض پرتوهای یونیزان غیر ضروری
چگونه می توانم از خودم مراقبت کنم؟
مراقبت از خود بخش مهمی از زندگی با سرطان است. برخی از پیشنهادات خود مراقبتی عبارتند از:
- عادات خوب خوردن و ورزش منظم را ایجاد کنید. به یک متخصص تغذیه برای دریافت یک برنامه تغذیه سالم مراجعه کنید.
- خستگی یک علامت رایج و عوارض جانبی درمان است. به بدن خود توجه کنید و زمانی که نیاز دارید استراحت کنید، نه فقط زمانی که می‌توانید.
- ممکن است برای مدت طولانی با سرطان زندگی کنید. البته این خبر خوبی است، اما بیماری مزمن ممکن است چالش برانگیز باشد. صحبت کردن با یک متخصص سلامت روان یا پیدا کردن یک گروه حمایتی ممکن است به شما کمک کند تا چالش‌ها را حل کنید.
چشم انداز این بیماری چیست؟
در حال حاضر، افراد بیشتری معالجه می‌شوند یا مدت طولانی‌تری با سرطان زندگی می‌کنند. به طور کلی، افرادی که سرطان آنها قبل از گسترش آن تشخیص داده شده و تحت درمان قرار گرفته اند، چشم انداز خوبی دارند.
اما سرطان و چشم انداز آن در هر فردی متفاوت است. پزشک شما چشم انداز شما را بر اساس عوامل زیر پیش بینی می‌کند:
- سلامت کلی شما
- نوع سرطانی که دارید
- مرحله سرطان شما
- چگونه ممکن است به درمان پاسخ دهید
به یاد داشته باشید که سلامت کلی شما، نوع سرطانی که دارید، مرحله آن و نحوه پاسخگویی شما به درمان، همگی بر چشم انداز شما تاثیر می‌گذارند. پزشک شما بهترین منبع اطلاعات شما برای پیش بینی چشم انداز شما است.
چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟
در صورت ابتلا به این بیماری چه زمانی باید به پزشک خود مراجعه کنم؟
در صورت داشتن هر گونه علائم و نشانه های مداوم باید به پزشک خود مراجعه کنید.
اگر هیچ علامت یا نشانه‌ای ندارید، اما نگران خطر ابتلا به سرطان هستید، نگرانی‌های خود را با پزشک خود در میان بگذارید. بپرسید که کدام آزمایش‌ها و روش های غربالگری برای شما مناسب است.
از پزشک خود چه انتظاری دارید؟
پزشک شما احتمالاً تعدادی سؤال از شما می‌پرسد. آماده بودن برای پاسخ دادن به آنها ممکن است بعداً به موارد دیگری که می‌خواهید به آنها بپردازید، زمان بگذراند. برخی از این سوالات عبارتند از:
- اولین بار چه زمانی علائم را تجربه کردید؟
- آیا علائم شما مداوم بوده است یا خیر؟
- علائم شما چقدر شدید است؟
- چه چیزی علائم شما را بهبود می‌بخشد؟
- چه چیزی علائم شما را بدتر می‌کند؟
- آیا کسی در خانواده شما نئوپلاسم دارد؟
- آیا قبلاً سرطان داشته اید؟ اگر بله، چه نوع و چگونه درمان شد؟
- آیا تا به حال در خانه یا محل کار در معرض مواد شیمیایی قرار گرفته‌اید؟
- آیا سیگار می‌کشید یا از محصولات تنباکو مصرف می‌کنید؟
- آیا تا به حال به عفونت هپاتیت یا عفونت ویروس پاپیلومای انسانی مبتلا شده‌اید؟
سخن پایانی از آرتا پیشرو
شنیدن کلمات «شما سرطان دارید» ممکن است یکی از سخت ترین چیزهایی باشد که هر کسی ممکن است بشنود. دانستن اینکه مبتلا به نئوپلاسم هستید ممکن است باعث ایجاد احساس ترس و استرس در شما شود. بسیاری از مردم احساس می‌کنند که کنترل زندگی خود را از دست داده‌اند. پزشکان همه این احساسات را درک می‌کنند. آنها می‌دانند که تشخیص سرطان یک رویداد تغییر دهنده زندگی است. همچنین می‌دانند که درمان آن یک سفر پر استرس است. اگر سرطان دارید، بدانید که پزشکان در هر مرحله با شما خواهند بود.